Kwetsbaarheid. Het laten zien van kwetsbaarheid is niet eenvoudig. Het getuigd van kracht en moed. En het nodigt uit om hetzelfde te doen. Een verhaal naar aanleiding van het gedicht De Herberg van Rumi. Een gedicht over het intern verwelkomen of aanvaarden van gevoelens en emoties. Met een open houding en benieuwd zijn naar.
Mijn herberg
Jij doet pijn, jij was te veel,
Wij hebben besloten dat jij er niet thuis hoort,
Voor Joyce – voor het kunnen overleven. Om door te kunnen en om haar te beschermen.
Zo deden wij dat en zo doen wij dat nog steeds.
Wij is een collectief aan ‘goede’ eigenschappen,
Jij bent de woede (en kracht), de teleurstelling, de wanhoop, de eenzaamheid, de machteloosheid, de authentieke stem, het spontane kind en de vrije ruimte.
En ik? Waar ben ik, Joyce?
Ze kijken me allemaal aan. Het collectief verbaast want ze zijn er toch namens mij?
IK, zeg ik. Ik ben geen kind meer. IK als volwassen vrouw. IK die veel heb geleerd en bereikt,
IK, IK, IK en ik stampvoet.
Dit is mijn herberg. Dit is mijn plek. Mijn huis,
IK bepaal wie hier te gast is.
Vanaf dit moment en niet omdat ik jullie weg wil hebben, maar voor de balans.
Dank voor jullie werk toen IK er nog niet kon zijn. Voor het zorgen voor, het beschermen en bewaken van.
Dat hoeft niet zo groots en stevig meer,
De herbergier is thuis.
Jullie zijn mijn gasten. Drink, eet en vermaak je.
Ik zet nu de deur open voor andere gasten. Gasten die misschien toen gevaarlijk waren, maar met deze herbergier IK komt het goed.
Ook zij zijn welkom in dit huis. Zij horen hier bij jullie.
Zij maken het huis compleet. Zij hebben hun eigen talenten en signalen,
Zij voeden het huis. Samen staat het huis stevig. Stevig in de wereld daaromheen.
Mijn huis, mijn herberg,
IK, de herbergier.
Ken jij je herberg, je binnenwereld, en hoe ziet deze eruit? Wat betekent zelfcompassie voor jou? Sta een moment stil en neem gerust contact op als je meer wil weten.
Liefdevolle groet,
Joyce van Drunen